ترس از آینده

ترس از آینده چگونه اختلالی است؟

یکی از نگرانی هایی که همه ما بنا به دلایل مختلف و با شدت متفاوت با آن مواجه هستیم ترس از آینده است.

آینده چیزی فراتر از لحظه کنونی است و طیف وسیعی از احتمالات، رویاها، نگرانی ها و تصمیم های مهم در زندگی هر فرد می باشد.

گاهی شرایطی ایجاد می شود که افراد به طور ناخواسته متوجه می شود که افکار آنها نسبت به آینده یک منبع تهدید و اضطراب برای آنها شده است و اصطلاحاً دچار فوبیای آینده میشوند.

ترس از آینده باعث می شود تا به مرور زمان افراد درگیر اضطراب مزمن شوند که کارکرد روزانه آنها را مختل می کند و همواره تلاش می کنند در مورد این میزان ترس و نگرانی از آینده با اطرافیان خود صحبت کنند.

ترس از آینده به احساسی گفته می شود که افراد در مورد رویدادهای آتی نگران هستند و دائم به این فکر می کنند که مبادا با از دست دادن امنیت، شکست، ناامیدی یا عدم کنترل مواجه شوند.

ترس از آینده می تواند واکنشی سازنده باشد اما اگر این افکار حالتی نامتعادل به خود بگیرند ممکن است تاثیر مخرب خود را بر سلامت افراد اعمال کرده و باعث می شود که فرد دائماً با ترس و فرسودگی ذهنی مواجه باشد.

شاید تصور کنید که اضطرابی که همه ما به طور مکرر با آن مواجه هستیم همان ترس از آینده است. بهتر است بدانید که اضطراب یک واکنش عادی و سازگار به موقعیت های استرس آور است.

چنین حالتی هنگام امتحان، مصاحبه یا رویدادهای غیر طبیعی کاملاً منطقی به نظر می رسد. معمولاً استرس حالتی کوتاه مدت است و با مراقبت های صحیح و رعایت نکات ساده می توان اقدام به کاهش و درمان اختلالات اضطرابی نمود.

ترس از آینده به حالتی گفته می شود که افراد بیش از حد و کاملاً غیرمنطقی از آینده نگران هستند و تلاش می کنند تا همواره با پیش بینی اتفاقات احتمالی میزان ترس خود را نسبت به آینده مهار کنند.

کسانی که درگیر ترس از آینده هستند معمولاً علائم شدید فکری و جسمانی را تجربه می کنند و علاوه بر اختلال در عملکرد روزانه افراد باعث کاهش کیفیت زندگی شخص می شود.

ریشه و ساختار ترس از آینده کجاست؟

معمولا ترس از آینده ریشه در خانواده افراد دارد، گاهی گفتار والدین و نوع رفتار آنها باعث می شود تا طرز فکر کودکان یا نوجوانان نسبت به آینده تغییر کند و با نگرش منفی همواره این فکر در ذهن آنها مرور می شود که در آینده اتفاقات نگران کننده ای پیش روی آنها خواهد بود.

در نتیجه باید بدانید که اگر گفتار والدین در این مورد صحیح نباشد و هشدارهای بیش از حد در مورد آینده به کودکان داده شود سبب بروز این اختلال خواهد شد.

یکی از مهمترین دلایلی که کودکان در آینده با ترس از حوادث آینده مواجه میشوند گفتارها و کلام تکراری با مهلت های کوتاه از طرف والدین است.

عنوان کردن الفاظی مانند خطرناک است و بیان بدترین حالت از هر اتفاق باعث می شود تا ذهنیت کودکان نسبت به آینده در مسیر منفی قرار گرفته و تقویت این حالت باعث می شود تا کودکان به مرور زمان دچار ترس از آینده شوند.

درصد قابل توجهی از افراد مبتلا به ترس از آینده بر اثر تجربه های تحمیلی و استرس های بی وقفه با چنین اختلالی مواجه شده اند.

پژوهشگران بر این باورند که فشارهای تحصیلی، کاری و مالی به مرور زمان باعث می شود تا افراد دچار ترس از آینده شوند.

تروماهای گذشته مثل اتفاقات ناخواسته یا بحران های شخصی می تواند یادآور اتفاقات مشابه در آینده باشند و مرور کردن اتفاقات گذشته باعث ترس از آینده خواهد شد.

یکی دیگر از دلایل ایجاد ترس از آینده در افراد تفاوت های فردی و سبک مقابله با آن است، برخی از افراد هوش هیجانی بالایی دارند و معمولاً می توانند بهتر از دیگران ترس خود را مدیریت کنند.

زمانی که فرد در نقطه مقابل این حالت قرار می گیرد توانایی مهار ترس را نداشته و با تشدید آن به مرور زمان ترس از آینده شکل می گیرد.

علائم ترس از آینده

بسیاری از کسانی که به ترس از آینده مبتلا هستند نمی دانند که چنین اختلالی برای آنها اتفاق افتاده است و تصور می کنند که این حالت برای همه افراد رخ می دهد و یک شرایط کاملاً طبیعی است.

قبل از هر چیز باید بدانید که ترس از آینده با علائم خاصی همراه است که ممکن است به مرور زمان عوارض جسمی و روانی را برای افراد ایجاد کند.

از مهمترین علائم ترس از آینده باید به تغییرات ذهنی افراد اشاره کرد. نگرانی مداوم در مورد رویکردهای آینده برای این افراد اتفاق می افتد.

همواره ذهنیت آنها به صورت پیش فرض حول محور اتفاقات منفی می چرخد و ممکن است با دید بسیار منفی به آینده از انجام تلاش های ضروری دست بکشند.

این حالت به مرور زمان باعث می شود تا افراد دیگران را مقصر اتفاقات پیش آمده می دانند و ناتوانی قابل توجهی در ارزیابی رویدادها خواهند داشت.

ترس از آینده به مرور زمان با علائم جسمانی نیز نشان داده می شود، این افراد معمولاً در حالات مختلف با توجه به ترس و نگرانی شدیدی که برای آنها اتفاق می افتد دچار تپش قلب، تنگی نفس، تعریق زیاد یا حتی لرزش دست ها میشوند.

حتی ممکن است در حالت شدیدتر درگیر سردردهای مزمن شده و یا به طور مکرر خستگی مزمن، بی خوابی و یا بی قراری را تجربه کنند.

علائم ترس از آینده فقط به این موارد محدود نمی شود بلکه به مرور زمان شاهد علائم رفتاری نیز در این افراد خواهید بود.

کسانی که به ترس از آینده مبتلا هستند در موقعیت های مناسب زندگی قدرت تصمیم گیری خوبی نداشته و نمی توانند برای آینده شغلی و مالی خود تصمیم درستی بگیرند.

این افراد با توجه به شرایطی که تجربه می کنند بیش از دیگران مستعد استفاده از الکل و مواد مخدر هستند و برای فرار از اضطراب به مصرف این نوع مواد روی می آورند.

ترس از آینده باعث می شود تا افراد علائم رفتاری خاصی مثل به تعویق انداختن تصمیم ها را تجربه کنند.

ممکن است رویاها و اهداف خود را نادیده بگیرند و تلاش می کنند که در حال حاضر شرایط ایمن را برای خود به وجود آورند و از فکر کردن به آینده و انجام تصمیمات درست سر باز می زنند.

تاثیر ترس از آینده بر زندگی افراد

یکی از مهمترین مسائلی که باید در مورد ترس از آینده بدانید این است که این عارضه به مرور زمان تاثیر منفی خود را بر زندگی افراد اعمال می کند و باعث بروز تغییرات منفی و مخرب در سلامت جسمانی، روانی و زندگی شخصی و اجتماعی فرد خواهد شد.

از مهمترین عوارض ترس از آینده باید به کاهش کارکرد تحصیلی یا شغلی افراد اشاره کرد. این افراد به مرور زمان در معرض اختلالات اضطرابی قرار گرفته و بیش از دیگران مستعد ابتلا به افسردگی و اختلالات خواب خواهند بود.

روان درمانگر دکتر شیرزاد خیراندیش بر این باور است که اگر ترس از آینده درمان نشود تاثیر خود را بر سلامت جسم و روان افراد اعمال خواهد کرد.

چنین اختلالات مزمنی می تواند سیستم اعصاب خودمختار و دستگاه گوارشی را هم تحت فشار قرار دهد و به مرور زمان این عارضه تداخل شدیدی را در خواب ایجاد می کند و با کمبود استراحت باعث ایجاد حس خستگی و کاهش تمرکز فرد خواهد شد.

ترس از آینده تاثیر خود را بر کار و تحصیل افراد نیز اعمال می کند، با توجه به اینکه تمرکز اصلی افراد بر نگرانی اتفاقات آینده است برنامه ریزی ضعیف برای حال حاضر خواهند داشت.

در نتیجه موجب کاهش بهره وری و افزایش خطای شخص می شود، کسانی که دچار ترس از آینده هستند به مرور زمان روابط اجتماعی ضعیفی را تجربه می کنند.

این افراد تمایل به حضور در اجتماع نداشته و ممکن است با بیان احساسات خود با دیگران نتوانند روابطی که انتظار دارند را برقرار کنند.

در نتیجه شرایطی برای فرد ایجاد می شود که عدم ارتباط گرفتن با دیگران منجر به منزوی شدن شخص شده و به مرور زمان با حس گوشه گیری درگیر عوارضی مثل اضطراب و افسردگی خواهند شد.