درمان پارکینسون

بیماری پارکینسون چیست؟

بیماری پارکینسون یک اختلال پیشرونده عصبی شناخته می شود که مهمترین علائم و نشانه های آن لرزش و سفتی بدن است که به مرور زمان باعث کند شدن حرکت نقاط خاصی از بدن می شود.

در صورتی که بیماری پارکینسون درمان نشود با گذشت زمان پیشرفت بیماری شرایط بدتری را ایجاد می کند.

حتی ممکن است در صورت گسترش این عارضه در سطح بدن امکان درمان پارکینسون و کنترل آن با داروهای مختلف فراهم نباشد.

علت ایجاد بیماری پارکینسون کاهش دوپامین است، دوپامین یک ماده شیمیایی در مغز است که برای تنظیم و هماهنگی حرکات بدن حضور آن ضروری می باشد.

زمانی که سلول های عصبی در قسمتی از مغز دچار اختلال شده یا از بین روند، این ماده شیمیایی تولید نمی شود و کاهش دوپامین باعث بروز بیماری پارکینسون و سایر مشکلات حرکتی خواهد شد.

مهمترین علائم بیماری پارکینسون رعشه یا لرزشی است که از یک اندام شروع می شود.

بسیاری از افراد مبتلا به پارکینسون متوجه می شوند که به صورت ناخودآگاه لرزشی در شصت یا انگشت سبابه ایجاد می شود به مرور زمان این لرزش ها نقاط دیگر را درگیر کرده و حتی موقع خواب و استراحت نیز این لرزش وجود دارد.

با پیشرفت بیماری پارکینسون افراد متوجه کندی حرکت بدن خواهند شد.

این مسئله در نهایت باعث می شود تا افراد محدودیت های زیادی را در انجام فعالیت های ساده تجربه کرده و حتی هنگام بلند شدن از صندلی نمی تواند سرعت عمل داشته باشند‌.

این افراد به مرور زمان با قدم های کوتاه و کشیدن پا روی زمین مواجه شده که نشان می دهد بدن تا چه حد عملکردی کند و غیرطبیعی دارد.

بیماران مبتلا به پارکینسون بر اثر سفتی عضلات دامنه حرکتی کمتر همراه با درد را تجربه می کنند.

حتی در مواردی این افراد مشکل در حفظ تعادل را تجربه کرده و به مرور زمان شکل بدن خمیده تر خواهد شد.

علائم و تشخیص پارکینسون

علائم و تشخیص پارکینسون نقش مهمی در شناسایی زودهنگام این بیماری عصبی و شروع به موقع اقدامات درمانی دارد.

پارکینسون یک اختلال پیشرونده سیستم عصبی است که می تواند با علائم حرکتی و غیرحرکتی مختلف ظاهر شود و شدت و الگوی نشانه های آن در افراد متفاوت است.

لرزش در حالت استراحت، کند شدن حرکات، سفتی عضلات، تغییر وضعیت بدن و اختلال تعادل از شناخته شده ترین علائم حرکتی پارکینسون هستند.

با پیشرفت بیماری ممکن است راه رفتن، حفظ تعادل، انجام حرکات ظریف و فعالیت های روزمره نیز تحت تاثیر قرار بگیرند.

علائم پارکینسون تنها به مشکلات حرکتی محدود نمی شوند. اختلال خواب، یبوست، کاهش حس بویایی، تغییرات خلقی، افسردگی، اضطراب و در برخی افراد مشکلات شناختی نیز ممکن است در روند بیماری دیده شوند.

شناخت این نشانه ها به ویژه در مراحل اولیه اهمیت دارد، زیرا بعضی از علائم ممکن است پیش از مشکلات حرکتی ظاهر شوند.

تشخیص پارکینسون معمولا بر اساس بررسی علائم، سابقه پزشکی و معاینه عصبی انجام می شود.

در حال حاضر یک آزمایش واحد که به تنهایی بتواند تمام موارد پارکینسون را تایید کند وجود ندارد.

پزشک ممکن است برای بیماری های مشابه یا بررسی سایر علل علائم، آزمایش ها و تصویربرداری های تکمیلی را نیز درخواست کند.

شناخت علائم اولیه، بررسی روند پیشرفت نشانه ها و تشخیص افتراقی پارکینسون از بیماری هایی مانند لرزش اساسی اهمیت زیادی دارد.

تشخیص دقیق می تواند به انتخاب برنامه درمانی مناسب و مدیریت بهتر علائم کمک کند.

روش های درمان پارکینسون

روش های درمان پارکینسون با هدف کنترل علائم، حفظ توانایی حرکتی، افزایش استقلال بیمار و بهبود کیفیت زندگی انجام می شوند.

از آنجا که پارکینسون یک بیماری پیشرونده است و در حال حاضر درمان قطعی برای از بین بردن علت اصلی بیماری وجود ندارد، برنامه درمانی معمولا به صورت بلندمدت و متناسب با شرایط هر فرد تنظیم می شود.

دارودرمانی یکی از اصلی ترین بخش های کنترل علائم پارکینسون است.

لوودوپا از مهم ترین داروهای مورد استفاده برای کنترل علائم حرکتی محسوب می شود و در مغز به دوپامین تبدیل می شود.

پزشک ممکن است بر اساس شرایط بیمار از داروهای دیگری مانند آگونیست های دوپامین یا مهارکننده های آنزیمی نیز استفاده کند.

انتخاب دارو، مقدار مصرف و تغییر دوز باید متناسب با علائم و پاسخ بیمار انجام شود.

در کنار دارودرمانی، روش های توانبخشی اهمیت زیادی دارند. فیزیوتراپی می تواند به حفظ قدرت عضلات، تعادل و الگوی راه رفتن کمک کند.

کاردرمانی برای حفظ استقلال در فعالیت های روزمره و گفتاردرمانی برای مشکلات گفتاری یا بلع مورد استفاده قرار می گیرد.

در برخی بیماران که علائم حرکتی با دارو به اندازه کافی کنترل نمی شوند یا نوسانات حرکتی قابل توجهی ایجاد می شود، روش هایی مانند تحریک عمقی مغز (DBS) ممکن است بررسی شوند.

این روش برای همه بیماران مناسب نیست و انتخاب آن به شرایط بالینی و ارزیابی تخصصی بستگی دارد.

ترکیب درمان دارویی، توانبخشی، فعالیت بدنی مناسب، تغذیه متعادل و پیگیری منظم می تواند به مدیریت بهتر پارکینسون و حفظ کیفیت زندگی در طول زمان کمک کند.

آیا پارکینسون درمان می شود؟

بسیاری از بیماری ها از جمله پارکینسون در سنین میانسالی پدیدار می شود اما سوال اینجاست که آیا می توان چنین عارضه ای را درمان کرد یا ممکن است تنها روش های درمانی برای مهار و کنترل این آسیب باشد.

قبل از هر چیز باید بدانید که بیماری پارکینسون یک عارضه پیشرونده و خطرناک است.

تحقیقات نشان می دهد که اگر افراد به موقع و سریع برای مهار و درمان این عارضه اقدام کنند، درصد موفقیت بیشتری را تجربه کرده و حتی احتمال بهبودی کامل این آسیب نیز وجود دارد.

برای درمان بیماری پارکینسون متخصصان سایر روش های تشخیصی را انجام داده تا متوجه شوند که این آسیب تا چه حد در بدن پیشرفت کرده است.

در اولین اقدام برای درمان پارکینسون از انواع داروهایی استفاده می شود که مصرف صحیح آنها باعث بهبود بیماری پارکینسون خواهد شد. این داروها عبارتند از:

• داروهای افزایش دهنده سطح دوپامین در مغز
• داروهای تاثیرگذار بر سایر مواد شیمیایی مغز
• داروهای کنترل کننده علائم غیر حرکتی

در بین انواع داروهایی که برای بهبود بیماری پارکینسون تجویز می شود، لوودوپا یکی از مهمترین درمان های اصلی شناخته خواهد شد.

نقش لوودوپا در بدن کمک به سلول های عصبی برای تولید دوپامین است.

با توجه به اینکه پارکینسون یک بیماری در حال پیشرفت است تمامی مبتلایان به این عارضه موظف به مصرف داروها تحت نظر پزشک هستند.

قطع دارو بدون اطلاع پزشک خطرات و عوارض جبران ناپذیری به همراه دارد و ممکن است در صورت عدم ادامه درمان ناتوانی حرکتی و حتی مشکلات تنفسی برای افراد اتفاق بیفتد.

یکی از روش های درمانی برای بهبود پارکینسون تحریک عمقی مغز است.

در این روش پزشک از طریق عمل جراحی الکترودهای تحریک کننده را در قسمتی از مغز کاشته و بدون ایجاد درد با تحریک سلول ها بسیاری از علائم حرکتی در بدن بیمار کنترل می شود.

با این تکنیک درمانی آسیب هایی مثل لرزش، کندی در انجام حرکت و سفتی بدن برطرف خواهد شد.

روند درمان پارکینسون تنها به موارد گفته شده ختم نمی شود.

در اکثر مواقع متخصصان از روش های مکمل مثل فیزیوتراپی، کاردرمانی و گفتار درمانی نیز استفاده می کنند.

انجام این روش ها برای مدت طولانی و به طور پیوسته باعث می شود تا لرزش بدن تا حد قابل توجهی کاهش پیدا کند.

اختلالات راه رفتن و مشکلات کلامی و حتی سفتی بدن و همچنین عملکرد ذهنی افراد نیز بهبود پیدا می کند.

متخصصان در کنار سایر روش های درمانی داشتن رژیم غذایی سالم و انجام تمرینات ورزشی برای تقویت عضلات را نیز ضروری می دانند.

معتقدند که تمامی این روش ها در کنار یکدیگر به بهبود و مهار بیماری پارکینسون کمک می کنند.

آیا می توان پارکینسون را با طب سنتی درمان کرد؟

بسیاری از محققانی که در حوزه طب سنتی فعالیت می کنند بر این باورند که بیماری هایی مثل پارکینسون بر اثر سردی بدن ایجاد می شود.

اگر بیماران مبتلا به این عارضه از مواد غذایی با طبع گرم استفاده کنند، در پیشگیری از پارکینسون و درمان بیماری موفق تر خواهند بود.

توصیه می شود که مصرف سیاه دانه و زنجبیل را به طور مرتب در برنامه غذایی خود گنجانده و از گیاه زنجبیل به عنوان تحریک کننده و تقویت سیستم ایمنی همواره استفاده کنند.

مصرف دارچین برای درمان بیماری پارکینسون یک روش موثر و تایید شده در طب سنتی است.

دارچین طبع گرمی دارد و اگر از این محصول به مقدار صحیح استفاده شود برای درمان پارکینسون موثر و مفید خواهد بود.

از زمان قدیم مردم بر این باور بودند که کندور می تواند حافظه و هوش افراد را تقویت کند و مشکلاتی مثل پارکینسون، زوال عقل و آلزایمر را نیز کاهش می دهد.

بنابراین می توانید با مصرف کندور از آسیب های مغزی در امان مانده و برای پیشگیری از ایجاد التهاب در مغز نیز موثر خواهد بود.

در طب سنتی مصرف زیتون جایگاه ویژه ای دارد، به ویژه برای کسانی که به بیماری پارکینسون مبتلا هستند، مصرف زیتون صبح به صورت ناشتا یک روش موثر و کاربردی خواهد بود.

نکته قابل توجه در مورد درمان و کنترل پارکینسون در طب سنتی این است که تحقیقاتی که در این زمینه انجام شد نشان می دهد که روش های سنتی و درمان های خانگی برای مهار این عارضه کافی نیست.

مهم است که بعد از پدیدار شدن علائم اولیه این آسیب در بدن به متخصصان مربوطه مراجعه کرده و در کنار مراقبت های خانگی در صورت نیاز درمان های تخصصی را هم انجام دهید.

آیا امکان پیشگیری از پارکینسون وجود دارد؟

حقیقتی که در مورد پارکینسون وجود دارد این است که این عارضه به عوامل ژنتیکی بستگی دارد.

کسانی که در خانواده سابقه ابتلا به این بیماری را داشته اند، نیز بیش از دیگران در معرض این اختلال قرار خواهند گرفت.

البته بجز سابقه فامیلی جهش های ژنتیکی نیز اجتناب ناپذیر هستند و نمی توان خطر ابتلا به این بیماری را نادیده گرفت.

در حال حاضر محققان بر این باورند که برخی از مشاغل پرخطر مثل کشاورزی و جوشکاری احتمال ایجاد پارکینسون را افزایش می دهند.

با این حال کسانی که در مشاغل خاص فعالیت می کنند و با توجه به هشدارهای پزشکی می دانند که بیش از دیگران در معرض این عارضه قرار دارند، می توانند با مراقبت های بیشتر و استفاده از لوازم مراقبتی خطر ابتلا به این بیماری را در سنین بالاتر به کمترین حد ممکن برسانند.

مسئله مهمی که در مورد بیماری پارکینسون وجود دارد این است که در حال حاضر هیچ درمان قطعی برای این اختلال عصبی وجود ندارد.

اما روش های نوین که با درصد موفقیت بالایی همراه بوده اند نیز شانس بهبود این عارضه را افزایش داده و امید بهبودی را برای بیماران مبتلا به پارکینسون به وجود می آورد.

بیماری پارکینسون به تنهایی باعث مرگ بیمار نمی شود مگر اینکه عارضه به موقع مهار و درمان نشود و شرایط بیماری آنقدر پیچیده و گسترده باشد که فرد را به آسیب های جدی و حتی مرگ نزدیک تر کند.

با این حال می توان گفت که فقط ۱۰ درصد بیماران مبتلا به پارکینسون این عارضه را به صورت ژنتیکی تجربه می کنند.

۹۰ درصد بیماران نمی دانند که دلیل ایجاد این بیماری چیست و به همین دلیل نمی توان هیچ راهکار مطمئن و قطعی برای پیشگیری از این عارضه عنوان کرد.