افسردگی سایکوتیک (روان پریشی)

افسردگی سایکوتیک چیست؟

افسردگی سایکوتیک یا روان پریشی نوعی اختلال روانی است که عموم متخصصان آن را نوعی افسردگی حاد می‌ دانند.

به بیمارانی اطلاق می شود که فرد دچار ناهنجاری در رفتارهای طبیعی شده و برخلاف رفتار دیگران کارهای نامناسب و نادرستی انجام می‌ دهند.

اگر بخواهیم افسردگی سایکوتیک یا روان پریشی را شرح دهیم، باید بدانید که افراد مبتلا به این عارضه علائم و نشانه‌ های خاصی را از خود بروز می‌ دهند.

عموماً توهم و قطع ارتباط با دنیای واقعی از مهمترین نشانه‌ های این اختلال است.

افراد مبتلا به افسردگی سایکوتیک به مرور زمان دچار هذیان گویی می شوند.

توهماتی که بیمار متحمل می شود از نظر دیگران کاملاً غیر واقعی و غیر منطقی است.

اگر بخواهیم علت ایجاد افسردگی سایکوتیک را بررسی کنیم، باید به عواملی همچون آسیب‌ ها و ضربه‌ های روحی اشاره کرد.

گاهی اوقات افراد در پی کمبود خواب شدید و اضطراب استرس‌ و تنش‌ های دائمی و البته شدید با چنین اختلالی مواجه می شوند.

هر چند که ممکن است برخی از افراد در پی از دست دادن عزیزان خود با وجود غم و سوگواری شدیدی که متحمل می شوند، افسردگی سایکوتیک را تجربه کنند.

این اختلال عموماً در پی عدم پذیرش غم پیش آمده، اتفاق می‌ افتد.

ممکن است در صورت عدم درمان، اثرات و عوارض دائمی داشته باشد.

با این حال افسردگی سایکوتیک زمانی اتفاق می‌ افتد که افراد در کنار افسردگی‌ های عادی ممکن است، حالت شدیدتری مانند توهم و هذیان گویی را تجربه کنند.

معمولاً به این نوع افسردگی روان پریشی هم گفته می شود.

افرادی که با اختلالات افسردگی مواجه هستند، ممکن است حالاتی مانند احساس گناه و بی‌ ارزشی را تجربه کنند و فکر به خودکشی و پوچی با آنها همراه است.

زمانی که افسردگی سایکوتیک اتفاق می‌ افتد، افراد در کنار تمامی حالات گفته شده مشکلاتی از جمله هذیان گویی، توهم و پارانویا را تجربه می‌ کنند.

به نوعی می‌ توان گفت که افسردگی با شدت بسیار بالا رخ می‌ دهد.

علائم افسردگی سایکوتیک

افسردگی سایکوتیک، اختلالی است که ممکن است افراد با وجود سایر بیماری‌ های روانی تجربه کنند.

ممکن است افراد در پی ابتلا به اسکیزوفرنی، سایکوتیک را هم تجربه کنند.

این اختلال باعث تشدید بیماری و افزایش توهمات فرد می شود.

متخصصان بر این باورند که افراد مبتلا به افسردگی یا اختلال سایکوتیک حالاتی را تجربه می‌ کنند که از حد طبیعی عبور کرده و کاملاً غیر نرمال هستند.

این افراد معمولاً حرکات آهسته‌ تری دارند.

به گونه‌ ای که نمی‌ توانند به تنهایی یک کار ساده را به اتمام برسانند.

در برخورد با افراد مبتلا به افسردگی سایکوتیک، متوجه گیج بودن و توهمات دائمی آنها می شوید.

این افراد نمی‌ توانند احساسات خود را در لحظه بیان کنند و حتی کنترلی بر خشم، احساسات غم و خوشحالی خود ندارند.

در پی اختلالاتی که بر اثر ابتلا به افسردگی سایکوتیک اتفاق می‌ افتد، افراد علاقه خود را به فعالیت‌ های مختلف از دست می دهند.

ممکن است به تنهایی و انزوا روی آورند، این افراد به مرور زمان در برقراری ارتباط با دیگر افراد به مشکل بر می خورند.

قطعاً کمتر شدن روابط اجتماعی منجر به آسیب دیدگی روحی و روانی بیشتری خواهد شد.

متخصصان نوسانات خلقی شدید را از مهمترین نشانه‌ های افسردگی سایکوتیک می‌ دانند.

به گونه‌ ای که ممکن است فرد حالت افسردگی را با شدت زیاد بروز دهد.

البته نسبت به ظاهر خود، بهداشت عمومی و خصوصی کاملاً بی‌ توجه می شوند.

هیچ گونه تمایلی نسبت به رسیدگی و آراستگی خود نخواهند داشت.

ویژگی های رفتاری افراد مبتلا به سایکوتیک

برخی از ویژگی‌های رفتاری افراد مبتلا به افسردگی روان پریشانه عبارتند از:

اینافراد معمولا در طول روز، احساس ناراحتی و ناامیدی دارند.

از علائم این بیماری هذیان و توهم می باشد که این علائم نشان دهنده خلق و خوی عمیقا افسرده فرد مبتلا است.

این افراد معمولا در بیشتر مواقع خود را مقصر کارهای خودشان می دانند.

این نوع از افسردگی امکان دارد باعث عقب افتادگی حرکتی افراد و کند شدن آن ها شود.

بعضی دیگر از افراد نیز ممکن است دچار آژیتاسیون روانی حرکتی شوند. به گونه‌ای که نتوانند در جای خودشان آرام باشند یا یک جا بنشینند.

امید به زندگی این افراد بسیار کم می باشد و باور دارند که زندگیشان ارزش زیستن ندارد.

این افراد بسیار احساس خشم و تحریک پذیری دارند.

معمولا این دسته از افراد دوستان صمیمی و زیادی ندارند که به آنها اعتماد کننند.

افراد مبتلا به سایکوتیک، تماس کمی با خانواده خود دارد و در بیشتر اوقات، تنهایی و دوری از آن‌ها را ترجیح می‌دهد.

این‌گونه افراد، با وجود آزمایش‌های متعدد بر این عقیده‌اند که بیماری جسمی خاصی دارند.

این افراد توهماتی درباره داشتن قدرت های خاص و منحصر به فردی دارند.

افراد مبتلا به این اختلال، دچار پارانویا و سوءظن غیرمنطقی یا افراطی نسبت به اطرافیانشان نیز می‌شوند.

دلایل بروز افسردگی روان پریشانه

طبق تحقیقات انجام شده هنوز علت خاص و دقیقی برای ابتلا به افسردگی سایکوتیک شناسایی نشده است.

ژنتیک، عوامل مغزی و محیطی از علل های احتمالی می باشند.

در صورتی که یکی از بستگان درجه یک فرد، مانند والدین یا خواهر یا برادر، افسردگی داشته باشد، احتمال ابتلا به افسردگی بیشتر است.

عدم تعادل در مواد شیمیایی مغز، مثل دوپامین و سروتونین سلامت روان از جمله افسردگی و روان پریشی را در پی دارد.

برخی از شواهد معتبر نشان می‌دهند که سطوح بالاتر هورمون استرس، کورتیزول، می‌توانند در ابتلا به افسردگی همراه سایکوز نقش داشته باشد.

در عین حال، فاکتورهای محیطی را نیز نباید فراموش کرد.

یکسری تجربیات آسیب‌زا یا استرس‌زا شانس ابتلا به افسردگی را بیشتر می کند، به ویژه در دوران کودکی این تجربیات اتفاق بیفتد.

این اختلال، به همراه اختلالاتی مانند اسکیزوفرنی و اختلال دوقطبی دارای ریسک فاکتورهای متعددی هستند که می‌توانند محرک شروع اختلال باشند.از جمله:

• نبود اعتماد به دوستان صمیمی یا عزیزان
• تماس بسیار کم با دوستان و خانواده
• سابقه خانوادگی هر گونه بیماری روانی
• تجربه یک رویداد منفی مهم در سال گذشته
• تغییرات عمده هورمونی، مانند دوره پس از زایمان یا یائسگی
• زنده ماندن پس از بروز یک حادثه یا فاجعه مهم
• زندگی با درد و بیماری مزمن
• مشکلات مالی مداوم
• جنسیت

انواع افسردگی سایکوتیک

افرادی که با اختلال سایکوتیک مواجه می شوند از نظر متخصصان به چندین دسته تقسیم بندی می شوند.

• برخی از آنها دچار اختلال هذیانی می شوند.
• برخی دیگر اختلال روان پریشی گذرا را تجربه می‌ کنند.
• دسته سوم دچار اسکیزوفرنی می شوند.
• دسته چهارم، عاطفه گسیختگی را متحمل خواهند شد.
• دسته پنجم از افراد مبتلا به افسردگی سایکوتیک با مشکلاتی از جمله خودکشی و احساس پوچی مواجه هستند، که از نوع خطرناک آن به شمار می‌ آید.

افرادی که دچار اختلالات هذیانی می شوند، عموماً از نظر جسمی کارکرد ضعیف‌ بدن را تجربه می کنند.

از نظر شهوانی علاقه‌ ای به دیگر افراد نخواهند داشت و حتی ممکن است تصور کنند که دیگران با آنها علاقه شدیدی دارند.

ممکن است این دسته از افراد دچار خود بزرگ بینی شده و توهمی در ذهن آنها نقش می‌ بندد که ممکن است از طرف دیگران تحت تعقیب باشند یا خطری سلامت آنها را تهدید می‌ کند.

دسته دوم از مبتلایان به افسردگی سایکوتیک با اختلالات روان پریشی گذرا مواجه می شوند.

ممکن است این افراد در ساعاتی از شبانه روز گفتارهای آشفته داشته و صحبت‌ های بی‌ ربط و خارج از موضوع داشته باشند.

ممکن است شاهد رفتارهای نامناسب بدنی آنها بوده و به مرور زمان در برابر خواسته‌ های معقول دیگران مقاومت عجیبی از خود نشان دهند.

این افراد به مرور دچار توهم شده و متوجه رفتارهای غیر طبیعی آنها خواهید شد.

افرادی که با اسکیزوفرنی مواجه هستند، عموماً آشفتگی را در گفتار و رفتار آنها به راحتی مشاهده خواهید کرد.

این افراد به طور کامل بی‌ اراده می شوند و به نوعی متوجه رفتار خود نیستند.

دسته دیگری از افراد که دچار عاطفه گسیختگی می شوند، حالتی مانند روان پریشی را از خود نشان داده و عموماً خلق و خوی متعادلی ندارند.

ممکن است دچار شیدایی و افسردگی‌ های شدید شوند.

افرادی که به بیماری سایکوتیک مبتلا هستند، اگر برای درمان این نوع افسردگی سریع‌ تر اقدام نکنند، ممکن است افکار خطرناک به آنها هجوم آورد.

این آسیب‌ های ذهنی آنقدر شدت پیدا می‌ کند که افراد کارهای غیرطبیعی و عجیبی از خود نشان می‌ دهند.

حتی ممکن است آنها بر اثر حس پوچی به خودکشی فکر کرده و انجام این کار برای آنها بسیار آسان است.

هیچگونه ترس و واهمه‌ ای از آسیب رساندن به خود ندارند.

روان پریشی بدون افسردگی

روان پریشی بدون اختلالات خلقی مانند افسردگی اتفاق می دهد.

سایر اختلالاتی که شامل روان پریشی می شود عبارتند از:

• اسکیزوفرنی
• اختلال دوقطبی
• روان پریشی پس از زایمان
• اختلال اسکیزوافکتیو
• روان پریشی تحریک شده توسط مواد
• اختلال هذیانی
• اختلال روان پریشی مختصر
• اختلال اسکیزوفرنیفرم

معمولاً روان پریشی با اسکیزوفرنی همراه می باشد.

افسردگی روان پریشی و اسکیزوفرنی، بیماری های متفاوتی با معیارها و درمان های تشخیصی متمایز هستند.

عوامل خطر افسردگی روان پریشانه

مهم‌ترین عامل خطر در ابتلایان به افسردگی خودکشی است.

میل به خودکشی و فکر کردن درباره این موضوع از نشانه های اصلی افسردگی هست.

در افسردکی سایکوتیک به دلیل حضور توهمات و هذیان‌ها، صداها یا تصاویر ذهنی این میل را تشدید می‌کنند.

این افراد به دلیل احساس گناه کاذب میل بیشتری به انجام خودکشی دارند.

بر خلاف روان پریشی، آسیب رساندن یا آزار دادن دیگران در این بیماران دیده نمی‌شود.

عوارض و پیامدهای افسردگی سایکوتیک

توهمات و هذیان ها از خطرناکترین علائم افسردگی سایکوتیک می باشند.

این پریشانی نیز منجر به آسیب زدن به خود و دیگران می‌شود.

در این دسته از افسردگی افراد با دنیای واقعی ارتباط خود را قطع می کنند.

از طرفی این‌گونه افراد به دلیل داشتن احساس گناه و مرتکب شدن جرم نیز هر روز گوشه‌گیرتر می شوند.

زمان مراجعه به پزشک برای افسردگی سایکوتیک

در صورتی که شما 5 مورد از علائم و نشانه های افسردگی روان پریشانه را به مدت 2 هفته داشتید، حتما به پزشک متخصص مراجعه کنید.

اگر هر چه زودتر به پزشک مراجعه کنید و تحت درمان قرار بگیرید پذیرش بیشتری نیبت به درمان خواهید داشت.

این دسته از افراد نسبت به رفتارها و افکار عجیب خود بی‌خبر هستند و ممکن است نتوانید آن‌ها را برای شروع درمان متقاعد کنید.

تشخیص افسردگی سایکوتیک یا افسردگی روانی

برای تشخیص افسردگی روانی، فرد باید ابتدا معیارهای زیر را برای MDD که توسط DSM-5 تعیین شده است، داشته باشد:

• احساس ناراحتی، پوچی، ناامیدی
• از دست دادن علاقه و لذت در طول روز
• کاهش یا افزایش وزن قابل توجه
• بی خوابی یا پرخوابی در روز
• بی قراری روانی حرکتی یا عقب ماندگی روانی حرکتی
• خستگی یا از دست دادن انرژی روزانه
• احساس بی ارزشی یا احساس گناه بیش از حد
• کاهش توانایی تفکر یا تمرکز یا عدم تصمیم گیری
• خطور افکار مکرر مرگ
• افکار مکرر خودکشی بدون برنامه مشخص، یا اقدام به خودکشی یا برنامه خاصی برای خودکشی.

این علائم نباید ناشی از بیماری دیگری یا توضیح قابل قبول تر باشد.

نحوه برخورد با افراد مبتلا به سایکوتیک

شما باید در برخورد با افراد مبتلا به افسردگی روان پریشانه، موارد زیر را رعایت کنید:

• پذیرش بیماری فرد برای خود او و اطرافیانش
• عدم برداشت و تلقی نادرست نسبت به افسردگی
• بدبین نشدن به بیمار و درک شدن هنگام انکار افسردگی
• داشتن رفتارهای متناسب با ویژگی‌های بالینی و رفتاری بیمار، با مشورت پزشک معالج
• خودداری از عصبانی شدن و بی‌حوصلگی در برخورد با بیمار
• صحبت کردن درباره علایق فرد مبتلا
• برقراری اعتماد و ایجاد رابطه دوستی صمیمانه
• جلوگیری از فشار آوردن به بیمار و توصیه‌های آمرانه به او در روند درمان
• خودداری از برچسب زدن و اختصاص دادن صفات مخرب به فرد مبتلا

درمان بیماری سایکوتیک

افراد مبتلا به سایکوتیک نه تنها آسیب‌ های زیادی را متحمل می شوند، بلکه ممکن است برای جامعه و تمامی کسانی که در کنار آنها زندگی می‌ کنند، خطرات احتمالی را به همراه آورند.

متخصصان ابتدا سعی دارند علت آسیب را بررسی کرده تا مطابق با وضعیت بیمار و شدت آسیب بهترین شیوه درمانی را در پیش بگیرند.

دارودرمانی

برای درمان افسردگی سایکوتیک معمولاً از ترکیبی از داروهای ضدافسردگی و داروهای ضدروان‌پریشی استفاده می‌شود.

به خاطر داشته باشید که بیماران باید نسبت به آسیب پیش آمده آگاه باشند تا با عملکرد بهتری بتوانند ضمن مصرف انواع دارو شرایط را برای درمان مهیا سازند.

این داروها به تعادل انتقال‌دهنده‌های عصبی در مغز کمک می‌کنند و توانایی مغز در درک و سازمان‌دهی اطلاعات مربوط به دنیای پیرامون را تنظیم می‌سازند.

داروهای ضدافسردگی که ممکن است تجویز شوند شامل موارد زیر هستند:

• مهارکننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRIs) مانند سرترالین، پاروکستین، فلوکستین و سیتالوپرام
• مهارکننده‌های بازجذب سروتونین و نورآدرنالین (SNRIs) مانند ونلافاکسین، دس‌ونلافاکسین و دولوکستین
• آنتاگونیست‌های گیرنده NMDA مانند دکسترومتورفان و بوپروپیون
• آگونیست‌های انتخابی گیرنده سروتونین

داروهای ضدروان‌پریشی تجویزی نیز می‌توانند شامل آریپیپرازول، آسناپین، کاریپرازین، اولانزاپین، کوتیاپین یا ریسپریدون باشند.

البته برخی از این داروها ممکن است عوارضی مانند افکار و رفتارهای خودکشی، اختلال عملکرد جنسی یا افزایش وزن به همراه داشته باشند.

اگر در طی درمان افسردگی سایکوتیک و همزمان با مصرف انواع دارو متوجه تاری دید، خواب آلودگی بیش از حد و خارش و یبوست می شوید جای نگرانی نداشته و این مرحله خیلی زود سپری می شود.

روان‌درمانی

اولین قدم برای درمان بیماری سایکوتیک روان درمانی است.

روان‌درمانی به‌تنهایی در بهبود علائم روان‌پریشی تأثیر قابل‌توجهی ندارد، اما می‌تواند به‌عنوان رویکردی حمایتی و سودمند، در کنار سایر درمان‌ها و داروها مورد استفاده قرار گیرد.

متخصصان می‌ توانند با صحبت کردن با بیماران وضعیت آنها را ارزیابی کرده و متوجه می شوند که آیا افراد با افسردگی شدید، اسکیزوفرنیا و روان ‌پراشی مواجه هستند یا خیر.

پس از آن در صورت نیاز انواع داروهای ضد روان‌ پریشی جهت تسکین علائم اسکیزوفرنی برای بیماران در نظر گرفته می شود.

در واقع، روان‌درمانی فضایی امن برای بیان احساسات و تجربیات ناخوشایند فراهم می‌کند.

درمانگر می‌تواند راهبردهایی برای مقابله با توهمات و هذیان‌ها آموزش دهد. رویکردهای روان‌درمانی شامل درمان شناختی‌ـ‌رفتاری، درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد، فعال‌سازی رفتاری، درمان روان‌پویشی و خانواده‌درمانی است.

در روان‌درمانی پویشی، تمرکز بر بررسی فرایندهای ناخودآگاه و تجربیات یا روابط گذشته، به‌ویژه دوران کودکی است که بر وضعیت روانی کنونی تأثیر می‌گذارند.

بااین‌حال، این روش درمانی به‌دلیل وجود علائم سایکوز، برای درمان افسردگی سایکوتیک توصیه نمی‌شود.

در واقع، درمان‌های روان‌پویشی معمولاً برای افرادی مناسب است که از ثبات روانی نسبی برخوردارند و توانایی تحمل اضطراب ناشی از کاوش در گذشته و مواجهه با عواطف شدید را دارند.

از سوی دیگر، افراد مبتلا به افسردگی سایکوتیک ممکن است به‌دلیل شدت علائم و قطع ارتباط با واقعیت، توان تحمل چنین رویکرد عمیقی را نداشته باشند.

البته زمانی که علائم سایکوتیک با دارو یا سایر روش‌ها کنترل شود و فرد به سطحی از ثبات روانی برسد، این شیوه می‌تواند به‌عنوان درمانی تکمیلی برای بهبود بلندمدت و حل تعارضات درونی مورد استفاده قرار گیرد.

درمان الکتروشوک (ECT)

در مواردی اگر شدت بیماری بیشتر باشد، پزشکان درمان الکتروشوک را گزینه مناسبی می‌ دانند.

درمان الکتریکی یک فرایند بی‌ خطر اما اثربخش است که برای بهبود افسردگی روان پرشی موثر می‌ باشد و در آن مغز بیمار با جریان الکتریکی کنترل‌شده‌ای تحریک می‌شود.

این جریان موجب بروز تشنجی خفیف می‌گردد که با تأثیر بر سطوح انتقال‌دهنده‌های عصبی در مغز، میزان ترشح آن‌ها را تنظیم می‌کند.

معمولا این شیوه درمانی برای کسانی استفاده می شود که تمایل به خودکشی دارند.

ECT در کاهش افکار خودکشی، هذیان، توهم و کاتاتونیا بسیار مؤثر است، اما ممکن است با عوارضی چون از‌دست‌دادن حافظه کوتاه‌مدت، حالت تهوع، سردرد یا خستگی همراه باشد.

با این کار می‌ توانند توهمات فرد را رفع کرده و در کنار مصرف داروهای ضد افسردگی از شدت گرفتن و عود مجدد بیماری جلوگیری می‌ کنند.

بستری شدن در بیمارستان

چنانچه علائم روان‌پریشی شدید باشد یا بیمار افکار و رفتارهای مداوم در زمینه آسیب‌رساندن به خود یا دیگران را تجربه کند، پزشک ممکن است بستری در بیمارستان روان‌پزشکی را توصیه کند.

این اقدام برای حفظ ایمنی و تثبیت وضعیت روانی فرد ضروری است.

تغییر سبک زندگی

در نهایت، ایجاد تغییراتی در سبک زندگی می‌تواند در مدیریت علائم، حمایت از روند درمان و بهبود کیفیت زندگی مؤثر باشد.

این تغییرات شامل افزایش فعالیت بدنی، تنظیم ساعت و کیفیت خواب، انتخاب رژیم غذایی سالم، پرهیز از مصرف الکل و مواد مخدر و همچنین بهره‌گیری از حمایت اجتماعی است.

طول درمان افسردگی سایکوتیک

درمان افسردگی سایکوتیک شامل روش‌های پیچیده ای می باشد که به اشکال مختلف در بازسازی عملکرد مغز تلاش می کنند.

این پروسه‌ها عوارض جانبی شدیدی دارند و به همین دلیل دوره‌های درمان کوتاه مدت می باشند.

این نوع از افسرگی عموما به حالت اپیزود، کوتاه مدت و موقت دیده می‌شود.

معمولا یک دوره درمانی (حدود سه الی چهار هفته) زمان می‌برد که به دلیل شدت اختلال و درمان، طی این دوره فرد باید در مراکز درمانی بستری باشد.

اگر یک دوره درمان کافی نبود، دوره دوم با فاصله زمانی چند ماهه می‌تواند پیگیری شود.

امکان دارد با تشخیص پزشک متخصص، نوع درمان یا داروهای مصرفی تغییر کند.

بیماران سایکوتیک

بیماران سایکوتیک کسانی هستند که گاهی ارتباطشون با واقعیت دچار اختلال می شود.

امکان دارد چیزهایی ببینن یا بشنون که دیگران نمی‌شنون، یا باورهایی داشته باشند که برای بقیه عجیب به نظر می‌اید.

پشت این رفتارها، ترس، گیجی و تنهایی عمیقی وجود داره. خیلی از اون‌ها خودشون هم نمی‌فهمن چرا دنیا براشون این‌قدر ترسناک یا نامفهوم شده.

جامعه معمولاً با قضاوت و فاصله گرفتن، وضعیت این بیماران را سخت‌تر می‌کند.

چیزی که بیشتر از دارو به این افراد کمک می کند احساس درک شدن و داشتن آرامش هست.

اگر کسی از اطرافیانتان دچار سایکوتیک یا تجربه‌های مشابه هستند می توانید با مهربونی و صبر به این دسته از افراد کمک کنید تا کم‌کم دوباره به واقعیت و آرامش نزدیک شوند.

سوالات متداول

آیا افسردگی سایکوتیک درمان قطعی دارد؟

افسردگی سایکوتیک، همانند سایر اختلالات روانی، درمان قطعی ندارد، اما برخی درمان‌ها، از جمله دارودرمانی و روان‌درمانی، در کنترل علائم این اختلال و افزایش کیفیت زندگی بیماران بسیار مؤثر هستند.

آیا امکان عود افسردگی روان‌پریشی وجود دارد؟

بله، مانند سایر اختلالات روانی، افسردگی روان‌پریشی نیز می‌تواند عود کند. حتی پس از درمان موفقیت‌آمیز، عوامل مختلفی می‌توانند باعث بازگشت علائم شوند، از جمله استرس شدید، قطع ناگهانی دارو یا عدم پیگیری جلسات روان‌درمانی.

برای کاهش خطر عود، رعایت مصرف منظم داروها وداشتن سبک زندگی سالم بسیار مهم می باشد.

چرا افراد مصرف داروهای ضد روان‌پریشی را متوقف می‌کنند؟

روان‌پریشی از دیرباز با داروهای ضد روان‌پریشی درمان می‌شده است.

با این حال، این داروها می‌توانند عوارض جانبی ناتوان‌کننده‌ای داشته باشند که مانع از مصرف آنها توسط افراد می‌شود، مانند خستگی، افزایش شدید وزن و لرزش یا حرکات غیرقابل کنترل.

رویکردهای جدیدتر و موفق‌تر، مانند مراقبت‌های ویژه هماهنگ، شامل درمان شناختی رفتاری، کمک شغلی، حمایت خانواده، مداخله در مصرف مواد و دوزهای پایین‌تر داروهای ضد روان‌پریشی است.